Laatste LN'de

Ingezonden: ‘Play me a sad song tonight…’

Gepubliceerd op 26 januari 2011 - 19:08

Bij Lunatic News zijn we geen groot voorstander van het plaatsen van ingezonden brieven. Immers: Als je de één plaatst, moet je de ander ook plaatsen, voor je het weet ben je verworden tot een veredelde brievenrubriek en bovendien word je als redactie toch altijd aangesproken op de inhoud van de bewuste brieven, hoe onterecht ook.

Soms krijgen we echter zulke mooie stukken in onze mailbox dat we deze simpelweg niet aan onze lezers kúnnen onthouden. In die categorie past onderstaande mail van medesupporter Tim:

Play me a sad song tonight

Het is zondagavond 23 januari als ik met de trein vanuit Rotterdam het station van Utrecht kom binnen rollen. De stad die mijn weekend enigszins goed heeft gemaakt. Dat wil zeggen dat de plaatselijke FC gewonnen heeft van Ajax. Onze aartsrivaal en eerder die week de bovenliggende partij. Ik ben Feyenoordsupporter. Ons geluk bestaat uit het verlies en daarmee het uitblijvende kampioenschap van onze aartsrivaal. In de volksmond wordt dat ook wel Calimerogedrag genoemd.

Terwijl ik door de enorme aankomsthal van het station loop denk ik met pijnlijke weemoed terug aan de avond daarvoor. De avond dat één van Feyenoords beste voetballers ooit werd herdacht: Coen Moulijn. Terwijl Bob Dylan ‘Forever Young’ zingt zie ik de beelden weer voor me. Veertigduizend volwassen mannen die het maar wat moeilijk hadden hun emoties de baas te blijven. Zelf kon ik nog maar net mijn tranen wegslikken toen Theo Reitsma bijna monotoon opdreunde wat voor weergaloze voetballer Moulijn is geweest.

Ik heb hem nooit in het echt mogen zien spelen. Ik heb het moeten doen met Blinker, van Vossen en nu Cabral. Erfgenamen van Moulijn, maar de pure eenvoud van de bewegingen van Coen zijn door hen allen nooit nagedaan. Naar binnen dreigen en buitenom gaan. Althans, dat is wat mijn vader zegt.

De oudspelers houden een spandoek omhoog gedurende de minuut stilte. Het werd een minuut applaudiseren. Oudspelers verlaten onder luid gejuich het veld en ik zoek naar Coen Moulijn tussen die mannen. Ik zoek naar wat voor mij het eerste herkenningspunt is tussen de helden van weleer. Die guitige kop en beheerste dribbel. Ik zie hem niet, vanzelfsprekend en ik slik alweer.

De wedstrijd die daarna volgt is van een bedroevend niveau. Mochten de spelers opgelet hebben tijdens dat eerbetoon had dat alleen al een reden moeten zijn om alles te geven. Dat had een reden moeten zijn om ook die heldenstatus te willen bereiken. Stuk voor stuk spelers die jaarlijks een bedrag krijgen bijgeschreven wat Moulijn in zijn hele carrière nooit heeft verdient. Zeventien seizoenen lang heeft hij zich ingezet voor Feyenoord. Zeventien!

Terwijl ik zie hoe de elf van nu gelaten over het veld slenteren denk ik aan de kledingzaak van Coen. “Moulijn Herenmode”, aan de Langenhorst, Rotterdam-Zuid. Waar hij nog moest werken om rond te kunnen komen. Waar hij na het winnen van de Wereldbeker werd gefeliciteerd door zijn vaste klanten en nieuwsgierige bezoekers. Zou hij ooit iets hebben verkocht? Altijd als ik er langs fiets is het er akelig stil.

Die man die de eerste Nederlandse Europa cup veroverde met Feyenoord en later de Wereldbeker, 5 landskampioenschappen en 2 nationale bekers, is er niet meer en dat maakt droevig. Dat is het bewijs dat alles vergankelijk is. Dat de schoonheid van het voetbal verworden is tot directeuren die klagen over te weinig geld en gebrek aan respect. Het was ooit een spelletje bedoelt voor het plezier van supporters en spelers. Dat was al heel lang niet meer, maar het lijkt met het overlijden van Coen Moulijn defintief bevestigd.

De trein richting ´s-Hertogenbosch komt aan op spoor 15. Ik moet zo snel mogelijk weg uit deze stad waar men dronken is van geluk. Naar een stad waar men de verhalen over sportieve succesen ook alleen maar kent, omdat vader aan de eettafel daar nog wel eens over uit wil wijden. Paul Simon zingt “Play me a sad song” en ik denk: Yes, play me a sad song, tonight. En ik huil, voor het eerst, omdat niemand me ziet.