Het weer was &@^#& en de wedstrijd was eveneens &@^^#& en toch wist je wederom te scoren. Weliswaar via een strafschop, maar ach boeien!

En toen deed je iets doms…

Is het je leeftijd, de ontwikkelingen van de laatste weken (3 x 3 = Driegetti), de frustraties dat het gisteren opeens niet liep zoals je wilde (hadden wij trouwens ook), of gewoon door het weer? De manier waarop je juichte was fel, was puur, oprecht, had iets aggressiefs, kwam van diep van binnen. Iets, iets zat je dwars. Wellicht de reden om je shirt uit te trekken…

Desondanks ben je wel de man die Feyenoord naar een hoger niveau weet te tillen. Door je inzet, strijd en passie. Je laat ons genieten en eigenlijk leven we boven onze stand. Meedoen met het kampioenschap is een illusie al vraagt de roes om meer. Maar met beide benen op de grond blijven is in alle euforie van de laatste weken wel verdomd moeilijk. Voor jou, maar ook voor ons. Maar ja, we hunkeren net als jou zo enorm, na jaren van sportief verval, naar sportief succes…

Waar we nu staan is mooi. Te mooi wellicht? Maar één ding pakken ze niet van ons af! En dat is de winst op hunnie uit ‘Neerlands grootste poel des verderf‘. Dankzij drie doelpunten van jou wonnen we uiteindelijk met 4-2. En wat hebben we genoten. Voor ons kan het seizoen niet meer kapot. Je bent en blijft daarom onze held!