Speler 1994-1998 en 2007-2010

Competitiewedstrijden Feyenoord: 197
Debuut Feyenoord: SC Heerenveen – Feyenoord (0-4)
Gewonnen prijzen met Feyenoord: Bekerwinnaar (2x)
Bijzonderheden: 106 interlands

Als geboren Rotterdammer is Giovanni Christiaan van Bronckhorst al snel bekend met Varkenoord en zijn directe omgeving. Op zijn zesde wordt Gio namelijk al lid van de -op steenworp afstand van Varkenoord gevestigde- amateurverenging LMO (Linker Maas Oever). Zijn vader en diens broers spelen daar op dat moment al.

Al snel blijkt dat Gio over bovengemiddeld talent beschikt. Als hij zich een jaar later op een talentendag van Feyenoord meldt, mag hij echter niet meedoen. Hij kan namelijk geen schriftelijke toestemming van z’n amateurclub overleggen. Echter, niet getreurd, hij krijgt direct te horen dat ze hem al gescout hadden en hij dus direct lid mag worden.

Na de verschillende jeugdelftallen doorlopen te hebben, haalt trainer Willem van Hanegem het kind van Varkenoord in de zomer van 1993 bij de selectie. Met zijn 18 jaar blijkt Van Bronckhorst echter nog niet helemaal klaar voor de overstap naar De Kuip en dus wordt hij in de loop van het seizoen -en op eigen verzoek- aan RKC verhuurd.

Na twaalf competitiewedstrijden in de hoofdmacht van de Waalwijkers is Van Hanegem toch overtuigd en dus is Gio binnen een half jaar weer terug in Rotterdam. Met een vierjarig contract en een Opel Calibra van de club op zak.

In de voorbereiding op het seizoen 1994-’95 mag hij weliswaar in De Kuip invallen tegen het grote Barcelona (4-2 voor Feyenoord!), toch komt hij dat seizoen slechts tot tien competitiewedstrijden. Meestal als invaller.

Zijn officiële debuut in de hoofdmacht van Feyenoord is echter wel een succesvolle: op 21 september 1994 wint Feyenoord -met Van Bronckhorst- in Friesland met 0-4 van SC Heerenveen.

In het seizoen 1995-’96 groeit Van Bronckhorst vervolgens wel uit tot een vaste waarde: in 33 competitiewedstrijden weet hij zelfs negen keer het net te vinden. Een seizoen later speelt hij onder Arie Haan zelfs alle 34 competitiewedstrijden, Feyenoord eindigt dat seizoen met vier punten achterstand op PSV overigens als tweede.

In de voorbereiding op het seizoen 1997-’98 laat Van Bronckhorst al direct van zich horen: tijdens de Open dag treedt hij samen met Henk Fräser en George Boateng als ‘Friends Forever’ op in een volle Kuip. Een hit wordt het nummer ‘Let’s get it on’ echter niet. Een voorbode voor het seizoen dat komen gaat…

Na een slechte start wordt trainer Arie Haan al in oktober 1997 ontslagen. Zijn opvolger Leo Beenhakker weet het tij -ondanks de 32 competitiewedstrijden die Gio dat seizoen speelt- niet te keren en dus eindigt Feyenoord teleurstellend als vierde.

In de zomer van 1998 vertrekt Van Bronckhorst vervolgens voor 18 miljoen gulden naar het Schotse Glasgow Rangers. In Schotse dienst wordt Gio in drie seizoenen twee keer kampioen en wint hij tevens twee FA Cups en een League Cup.

In de zomer van 2001 volgt een transfer naar Arsenal. En ook daar wordt hij reeds in zijn eerste seizoen kampioen. Ook voegt Gio tijdens zijn jaren op Highbury twee FA Cups en een Super Cup aan zijn palmares toe.

Als Barcelona -zijn droomclub- zich vervolgens in de zomer van 2003 meldt, hoeft Van Bronckhorst niet lang na te denken. Voetballen in Nou Camp, al sinds zijn kinderjaren een grote droom van de Rotterdammer, wordt werkelijkheid. En hoe: in vier seizoenen wint Gio twee landstitels, twee Super Cups … en de Europa Cup I!

Hoogste tijd dus om weer terug te keren naar zijn club. Feyenoord. En dat wordt in de zomer van 2007 op een bijzondere manier mogelijk: bij zijn contractverlenging in 2006 geeft Gio aan dat Barcelona hem transfervrij zal moeten laten gaan als hij aan het einde van het seizoen terug wil naar Feyenoord. De voorzitter van Barcelona geeft direct mondeling zijn akkoord. En als Gio in de zomer van 2007 vervolgens daadwerkelijk terug wil naar Feyenoord, gaat de voorzitter hier mee akkoord. Woord is woord.

Die zomer is sowieso een bijzondere tijd voor Feyenoord. Onder Van Marwijk -als opvolger van de vertrokken Erwin Koeman- wordt de ene na de andere ‘grote’ speler naar Rotterdam gehaald. Makaay, Hofland, De Cler, maar de transfer die op het meeste gejuich kan rekenen, is natuurlijk die van Van Bronckhorst.

Het kind van Varkenoord is weer terug bij zijn club. Hij onderbreekt zelfs zijn vakantie, om bij de eerste training aanwezig te kunnen zijn. Ook geeft hij aan, vanwege de financiële situatie bij Feyenoord op dat moment, af te zien van winstpremies

Een echte Feyenoorder dus. Zeker als we terugdenken aan die mooie avond in mei 2002. Van Bronckhorst speelt op dat moment bij Arsenal, maar ondanks het feit dat zijn werkgever op 8 mei 2002 kampioen kan worden, zit Gio die avond als supporter in De Kuip bij de UEFA Cup-finale tussen Feyenoord en Borussia Dortmund!

Zijn laatste seizoenen in Rotterdamse dienst brengen helaas niet wat velen er van verwacht hadden. Het kampioenschap blijft uit. Wel mag Van Bronckhorst in 2008 als aanvoerder van Feyenoord de KNVB Beker omhoog houden.

Naast zijn indrukwekkende carriere die hem langs Feyenoord, Glasgow Rangers, Arsenal, Barcelona en wederom Feyenoord voert, bouwt Gio ook in het Nederlands Elftal een mooie staat van dienst op. Hij komt tot maar liefst 106 interlands, waarin hij maar liefst 33 keer de aanvoerdersband draagt.

Zo ook tijdens zijn laatste (officiële) wedstrijd. In het shirt van Oranje speelt Van Bronckhorst op 11 juli 2010 een bijzondere laatste wedstrijd. Een WK-finale. In Johannesburg. Tegen Spanje. Als aanvoerder. Helaas voor Gio gaat de wedstrijd -na verlenging- met 1-0 verloren.

Als gevolg van zijn staat van dienst wordt Van Bronckhorst na terugkomst in Nederland wel benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Op zondag 25 juli is het zo ver. Nog een keer Gio. In het shirt van Feyenoord uiteraard. In zijn stadion. De afscheidswedstrijd tegen Real Club Deportivo Mallorca.

Gio, bedankt voor alles!